| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Hermann Balck |
| Urodzenie | 7 grudnia 1893, Gdańsk-Wrzeszcz |
| Zgon | 29 listopada 1982, Asperg |
| Zawód / rola | Oficer zawodowy, generał wojsk pancernych |
| Początek służby | 10 kwietnia 1913 |
| Wybrane jednostki i stanowiska | |
| Jednostki | 10. batalion strzelców; 1. i 3. pułk; Dywizja Großdeutschland |
| Dowództwa | 11 Dywizja Pancerna; XIV Korpus Pancerny; XXXXVIII Korpus Pancerny; 4 Armia Pancerna; 6 Armia |
| Najważniejsze odznaczenia | |
| Główne wyróżnienia | Krzyż Rycerski z Liśćmi Dębu, Mieczami i Brylantami |
Hermann Balck był oficerem, który służył w armii niemieckiej od przed I wojną światową aż do końca II wojny światowej. Przeszedł drogę od dowódcy kompanii karabinów maszynowych w 1918 roku po stopień generała wojsk pancernych.
Jak zaczynała się jego kariera wojskowa?
Do armii wstąpił 10 kwietnia 1913 roku i trafił do 10. batalionu strzelców w Goslar. Brał udział w I wojnie światowej; pod jej koniec dowodził kompanią karabinów maszynowych. Po wojnie został przyjęty do Reichswehry i kontynuował służbę w okresie międzywojennym.
W lutym 1938 roku otrzymał awans na podpułkownika. W listopadzie tego samego roku przeniesiono go do inspektoratu wojsk szybkich (Inspektion der Schnellen Truppen), co przygotowało go do dowodzenia jednostkami mobilnymi w nadchodzącym konflikcie.
Gdzie dowodził w II wojnie światowej?
Po kampanii wrześniowej w 1939 roku w październiku przejął dowództwo 1 Pułku Strzelców. Jego oddziały uczestniczyły w kampanii francuskiej, walcząc nad Mozą, pod Sedanem i w rejonie Dunkierki. W czerwcu 1940 roku otrzymał Krzyż Rycerski.
Pod koniec 1940 roku został dowódcą 3 Pułku Pancernego i walczył w Grecji. W maju 1941 roku objął dowództwo 2 Brygady Pancernej. Od listopada 1941 roku pełnił funkcję generała wojsk szybkich i wkrótce stanął na czele 11 Dywizji Pancernej wchodzącej w skład Grupy Armii Południe.
Awans, dowództwa późniejsze i przesunięcia frontowe
W sierpniu 1942 roku awansowano go na generała majora, a 1 stycznia 1943 roku na generała porucznika. W marcu 1943 roku przesunięto go do rezerwy, jednak podczas powrotu do Niemiec przekazano mu dowództwo Dywizji Großdeutschland.
We wrześniu 1943 roku objął XIV Korpus Pancerny pod Salerno. Na początku listopada 1943 roku został mianowany generałem wojsk pancernych i przeniesiony na front wschodni, gdzie dowodził XXXXVIII Korpusem Pancernym. W kolejnych miesiącach prowadził działania jako dowódca 4 Armii Pancernej, a następnie powierzono mu kierownictwo Grupy Armii G na zachodzie.
Dowodzenie w Budapeszcie i losy po wojnie
Po częściowym odwrocie własnych oddziałów przerzucono go do Budapesztu, gdzie objął dowództwo 6 Armii. Armia ta, razem z 1 i 3 Armią węgierską, funkcjonowała pod nazwą Grupa Armijną Balck. Po zakończeniu walk jego formacje wycofały się do Styrii i poddały Amerykanom.
W 1948 roku skazano go na trzy lata pozbawienia wolności; odsiedział połowę wymierzonego wyroku.
Jakie otrzymał odznaczenia i wyróżnienia?
Balck zdobył szereg odznaczeń, w tym Order Hohenzollernów z mieczami i bawarski wojskowy Krzyż Zasługi z mieczami. Otrzymał także Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego, do którego dodano Liście Dębu, Miecze i Brylanty.
Najważniejsze daty nadania Krzyża Rycerskiego i kolejnych stopni to: Krzyż Rycerski 3 czerwca 1940, Liście Dębu 20 grudnia 1942, Miecze 4 marca 1943 oraz Brylanty 31 sierpnia 1944.