| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Richard Abegg |
| Urodzenie | 9 stycznia 1869, Gdańsk |
| Śmierć | 3 kwietnia 1910, Cieszyn koło Koszalina (katastrofa balonu) |
| Zawód | fizykochemik |
| Wykształcenie i kariera | |
| Studia | Kilonii, Tybindze, Berlin |
| Asystent | Walther Hermann Nernst (Getynga) |
| Profesor | Wrocław (od 1899) |
| Najważniejsze prace | |
| Wybrane publikacje | Die Elektroaffinität (1899) |
Richard Abegg zyskał rozpoznawalność dzięki badaniom nad wartością chemiczną pierwiastków i opisaniu zależności między wartościowością dodatnią a ujemną. Jego obserwacje dotyczące zakresu wartościowości stały się znane jako reguła oktetu Abegga.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się w rodzinie związanej z bankowością; jego ojcem był Wilhelm Abegg (1834–1913), dyrektor Deutsche Hypothekenbank w Berlinie, a matką Margarete z domu Friedenthal (1848–1919). W rodzinie występowały też inne znane postacie — brat Wilhelm Abegg (1876–1951) był prawnikiem i szefem policji berlińskiej, a dziadkiem Julius Friedrich Heinrich Abegg (1796–1869), prawnik z Wrocławia.
Studiował chemię w Kilonii, Tybindze i Berlinie. Dyplom uzyskał w 1891 roku pod kierunkiem Augusta Wilhelma von Hofmanna. Pierwotnie zajmował się chemią organiczną, lecz zainteresowanie chemią fizyczną skłoniło go do przeprowadzki do Getyngi w 1894 roku, gdzie pracował jako asystent Walthera Hermanna Nernsta.
Kariera zawodowa i wkład naukowy
W 1899 roku został profesorem we Wrocławiu. W pracy naukowej skoncentrował się na relacjach między wartością dodatnią a ujemną pierwiastków. Zauważył, że różnica między maksymalną dodatnią a maksymalną ujemną wartościąowością wielu pierwiastków wynosiła często osiem, co później opisano jako regułę oktetu.
Okoliczności śmierci
W 1910 roku, w chwili gdy miał objąć stanowisko dyrektora Instytutu Fizykochemicznego, zginął w katastrofie balonu o nazwie „Schlesien”. Do wypadku doszło 3 kwietnia 1910 roku w Cieszynie koło Koszalina.
Wybrane publikacje
W 1899 roku opublikował pracę Die Elektroaffinität (Powinowactwo elektronowe), która należy do jego ważniejszych pozycji naukowych.
